Umutlar Başka Bahara Kaldı

Acı acı rüzgar eser

Savurur yerdeki karı

Savurur umutları

Ayşe gelin çaput bağlar ağaca,

döl düşsün diye rahmine

gelecek baharda.

Kınalı eller çorap örer

Gurbete giden yare.

Koca ninem yün eğirir

Örekesi elinde

Saçından daha beyaz

daha pamuk,

Tarlasından daha kara kuru elleri

öpülesi

Memiş dayı kahve kaynatır

Bakır cezvede

Umutlar aranır

Fincandaki telvede

Bir sel gelir katar önüne

Çeri , çöpü, çalıyı , odunu

Sepetler elerinde çoluk çocuk

Dolanır çay boyunu

Kocaman gözler

Dikilir başaklara

Eğilmezse başları

Umutlar kalır başka bahara

Toprak çorak toprak

Gönüller toprağa bağlı

Umutlar hep umutlar

Bitmez tükenmez

baharlara kaldı.