Umutlara Uyanmak

Anlatımı bozuk bir cümleydi beni eksilten kadınlar

fazlalıklarına imlâsız kaldığım, sessiz ve duru

dudaklarımda devrik anlatımlar...

gölgesi hançerlenmiş adımlarla geçerdim

kuru yaprakların vehim dolu eline.

her kaldırımda şaşkınlığın derin örüntüsü

hayat gibi çıkmazında uskunlukların!

taşındığım her suskun ırmakta

bir yaz geçerdi sıcağını soyunmuş

yorgun mesaisinde bulutun

düşerdi incileri düş kırıklarıma...

beni kendine tanıyan bir fırtınanın zerrelerine sustum

ki başımda yel değirmeni olurdu bendeki çocuk

ruhumda hayal meyal gece penceresinden

uçurduğum beyaz güvercini öldüren uçurum

lânetin gamzeleri şekilsiz ve soluk görünürken

her gerçeğe kendimi sundum,

kendimden adayarak kendimi

ama bazı gerçeklermiş gerçeğin taklidi

yüzünüze gülen düşmanı sizden sanmak gibi

ölülerin unuttuğu ne varsa biz tamamlıyoruz

ölmeyeceğimizi sanarak yarım ve bayat

tükenen bir ekmek gibi kırıntılarımızı dağıtıyoruz

fezanın ortalığına

ah sen topla beni hayat

aşk, iklimlere soyun beni

bırak benliğin yalancı aynasına

en gerçek yanını gerçeğin.

suçlar ortak, suçlar bir, suçlar bizim

kendime karaladım bütün sevdiklerimi

bir kadın, bir erkek, bir çocuk...

bir iskambil kağıdı kadar hilekâr insan

hataya yanaştıkça izleri kalır silinmemecesine

senedi dudaklara söz diye yapışan...

tutkuların arenasında

kelebek ömründe en insan yanı insanın

bugün var'mış gibi' yarınlar

yarın yokmuşçasına geçmiş zamanlar tutuyorum

bir kadının eliyle yazılıyorum tarihe

geç'miş gibi' kendimden.

oysa her edimde virgülü değişen,

imlâsı bozuk bir öyküyüm olsa olsa

kadınım aşk/ beni kendinle tamamla...