Umutsuz Bir Dünya
İnsanlar,
Umutsuz bir dünya bilmezlermiş meğer
Bilemezlermiş...
O karanlık geceleri örten aydınlık
Bazen saydam bir göz yaşında
Bazen de bir çocuk tebessümünde bulunurmuş
Oysa duvarlar kadar bizler de sessiziz
Şimşekler kadar bizler de asiyiz
Hatta kaldırımlar gibi
Bizler de üşürüz sis bulutları altında
Bir kızıl akşam doğmaktadır ki
Gözleri aşılmaz bir yokuş
İçimizde yanan her ağacın
Yaprakları bir o kadar donuk
Bir o kadar dalgın...
Oysa yaşayabilmek varken
Yaşatabilmek varken
Mavi bir gökyüzünü silip
Siyahını seyretmek niye?
Yeşil bir dünya bırakmak varken istikbale
Maziyi küllerle doldurmak niye?
Ya üstadım!
İnsanlar,
Umutsuz bir dünya bilmezlermiş meğer
Bilemezlermiş...
Ben yorganını çekmişim sokakların
Sen üstüne basmışsın kaldırımların
Oysa ne güneşli günler vardı
O acı nedir bilmeyen gözlerde
O ıslak nedir bilmeyen yanaklarda
O is nedir bilmeyen simalarda
Bir bilsen...
Bir bilsen ağlardın üstadım...
Belki de bırakır giderdin her şeyi
Dışardaki yangınlara bakamadan
İçindeki yangınları söndürmeye giderdin
Elinde bastonu, parkı izleyen ihtiyar
Doğacak nice günden habersiz koşturan çocuklar
Geleceğe köprü kuran bir avuç genç
Bir de yanyana durmuş denizlere bakan mutlu bir çift
Bizde böyleydi hayat üstadım!
Orhan Veli ile başlardık güne
Nazım Hikmet'le yaşarken çocukluğu
Cemal Süreya'dan dinlerdik aşkı
Sonra hafiften bir Sezai Karakoç
Ardından ölüm nedir anlatırdı Cahit Sıtkı...
Şimdiyse her yerde uçuşan küller
Parklar bomboş...
Her tarafta bir telaş
Her tarafta yanan ciğerler
Ve insanoğlu pişman bir asi!!
İnsanlar,
Umutsuz bir dünya bilmezlermiş meğer
Bilemezlermiş...
Öyle üstadım görüyor musun bugünlerde yıldızları
Ben özledim...
Özledim maviye uçurtma göndermeyi
Yeşile incitmeden süzmeyi
Geceleri karanlığa göz kırpmayı
Özledim üstadım!
Oysa yine batmak üzere kızıl akşam
Ağırdan sarkıyor saçlarım alnıma doğru
İstikbalde bizleri bekleyen güneşli günler var
Elleri balonlu çocuklar var bekleyen
Unutma üstadım
İnsanlar,
Umutsuz bir dünya bilmezlermiş meğer
Bilemezlermiş...