Umutsuz Orkestra

şirrettir sınırlarımız

seni benden alan şarkısızlık yapraksız

her yanım yanık zaman bulaşığı

orkestramız umutsuz dudaklarımız sunaksız

sanki hiç açılmayacak güllerimiz

doğulu tevekküller içinde erguvanlarımız

göz kamaştırıcı kırmızısı var hüznümüzün

güneşe yama vurmak olmuş işimiz

beceriksiziz ölmekte bile

erguvanlarımız

bozguna uğramış ordunun son süvarisi

dizginsiz

takatsiz

sevmeye hep gecikmişiz

son sabrımızı sınamışız

son ayrılıkta

geriye dönüp bakmadan

ikirciksiz

göğümüz alçalmış

evimiz bahçesiz

hayallerimiz çocuksuz

sonumuza susamışız

şirrettir kesin sınırlarımız

ikindilikte tek çayımız

ara zamanlara mağlup olduk ikimiz

eflatun bej gri mor kül rengi

ama asla al yeşil mavi değil

hiçbir rengimiz