Unutamadığım Tek Sahne

Unutulmuş anılar mezarlığındayım şimdi...

Yaşattıklarını ziyaret ediyorum her gün yaptığım gibi...

Burası çok karanlık çok yorgun anı var burda

Sislerin içinde kaybolan gülüşler var

Mezar taşlarına akan gözyaşları

Birbirinden kopmuş tatlı sevinçler var

Sırılsıklam olmuş hasretler duruyor puslu toprağın üzerinde

Eller var kendi parmaklarına küsmüş

Kirpikler kendi dallarından kopmuş o gülen çukurlarında boğuluyor..

Dudaklarım diz çökmüş gözlerinin önüne

Gözyaşı döküyor yanında getirdiği bir iki gülüşünün içine...

Ya senin cümlelerin hep virgülle mi biter

Seni seviyorum, işte bu cümleye ek yaptığın her şey bitiriyor beni

Nokta koy cümlelerimizin sonuna devamı olmasın

O noktayıda yalnız bırakma bir tane daha koy yanına

Biri sen ol biri ben

Virgüller düşmanımız olsun küselim bu anlamsız işarete

Hani hislerime vurup gittin ya işte unutamadığım tek sahne !