Unutarak Adını

keman sesli mevsimlerle ağırladım

saçlarının en süzgün hallerini günahsız

sitemsiz deniz akşamları kadar laciverttim

gör diye bir böceğin bile hakkını vermeden

uyumadığımı sevdana...

çağcıl değer yargılarıyla savaştım

beynamaz soytarılıktı kabullenmek

müzik kutusuna benziyordu ağzın aslında

ve aslında çıktığım isimsiz yolculuğun

sözsüz şarkısıydın canlandın soluğumla...

kirli gün batımlarında

karanlık soğuk apartman hayaletleri

mahalle aralarında

anı anını tutmayan ilk akşam kederleri güvercinlerde

çocuk mutluluklarıyla açılan her kapıda

duracak gibi oluyor yüreğim

hangi umutta kahve rengi gülüşün?...

uzak seslerle eğleniyor korkularım

çıplak gövdeli ağaçlara bile muhtacım

kömür kokulu yoksunluklar yağlı saçlarımda

ayaklarım götürmek istemiyor beni evime

olmadığından emin olduğum tek yere...

siyah bir titremek oluyor mevsimsiz

gençliğimle demlediğim o derin şaşkınlık

tutunduğum her dalgınlık ayrılık adına

ölüm de olsa senin adına olsunlardaydım

yaşadım senin adına kendi adıma ölüyorum

ilk defa unutarak adını...