Unutma Dedim

Bir bahar akşamıydı

Oturup çay içtik

Yanındaki simit'in

Fırından yeni çıkmış sıcaklığında

Sohbet ettik

Söz açılınca yürekten, sevgiden

Boğulmuş özlemleri

Canlandı birden

Oyuncak gemilerle

Açıldığını okyanuslara

Yorgun olduğunu düşlerinin

Penceresine konan kuşlara

Her sabah ekmek kırıntıları verdiğini

Anlatırken

O kocaman yüreğine biçilen giysinin

Dar olduğunu gördüğümde

Yüreğinde kurumuş

Kabuk bağlamış yarasından

Sızan kan

Islanmıştı gözlerinde

Suskunduk

Saatlere baktık ikimizde

Gelen giden otobüslere

Simitten kalan kırıntılar kadar

Yüreğindeki umutlarla

Bindi otobüse

Unutma dedim

Tuttum elinden

Sen

Bu kocaman yürekle

Umutsun yine de

Ve söyle

Bu yürek seni bu halde

Nasıl unutsun