Unutmalı

Unutmalı artık!

Gecenin ıssız bir köşesine bırakmalı

Bu sevdayı

Gün doğmadan kaybolmalı

Geriye ne bir iz kalmalı ne de bir anı

Çünkü anladım ki;

Yaşanan en güzel anların bile

Ardında acılar kalır sadece

Ve mutluluk ne kadar çok ise

Acılarda o kadar çoktur ömründe...

Unutmalı artık her şeyi

Unutmalı, geçmişe olan özlemi

Silmeli gözyaşlarıyla ıslanmış yüreğini

Notalar hasretine bürünmemeli,

Hatta şarkılar bile değişmeli

Hiçbir söz seni anımsatmasın diye...

Kaybedip her şeyi, hayallerle avunulmamalı

Eğer varsa sevda yalnızlık olmamalı

Eğer hayat yalnızlıktan ibaret olmuşsa

Yalnızlığın adını sevda koymalı

Ki insan sevdiğinden hiç ayrılmamalı

Bir fark olmalı yaşamla ölüm arasında

Ne yaşarken ölmeli bin defa

Ne de ölmüşken dönmeli bir anda...

Kurtulmalı artık!

Karanlık sokaklarına hapsolmuş sevdaların

Ya kurtulup gündüzünle ışıldamalı

Ya da gecenin yokluğunda yok olmalı

Ne uzun olmalı ne de kısa, bu hayat

Yettiği kadar olmalı ki

Ne fazla gülmeli

Ne de her gülüşün ardında gözyaşı dökmeli...

Ya da unutmalı şimdi her şeyi

Her yeni güne sil baştan başlamalı

Her düşen yağmur damlasıyla savrulmalı

Ve seni götürdüğü yere razı olmalı

Ama acıtmamalı

Yüreğini savrulan sonbahar yaprakları

Duymamalısın yüreğinde ayrılıkların acısını

Her nefes yeni bir hayat olmalı

Ve her hayat olması gerektiği gibi sonlanmalı...