Unutmanın Kıyısında

Gençliğimdi akıp giden dalgalarına Akdeniz’in,

Unutmam sandığım insanları hatırladığımda anladım:

Unuttuğum sadece isimler ve yüzler değilmiş,

Kendimi de bırakmışım bir yerden sonra.

Belki aç, belki tok,

Belki yasa boğulmuştu unuttuğum geçmiş,

Ve çocukken koşarak yakalamaya çalıştığım,

Büyüdüğümde uykularımı kaçıran gelecek—

O geleceğin kendisi olmuşum.

Şimdi bana ne dersen de,

Belki bir yerde aşığım, belki serseriyim,

Belki yeni harlanmış bir ateş,

Belki sönmüş bir külüm.

Hatırladıkça anlayacağım seni,

Seni unuttuğumu anlayacağım,

Ve sen de anlayacaksın…

Unuttuğumu seni.