Unutsama

gör diye beni biraz karanlık serptim ruhuma,

omzumdan sarkaç çocuk

imanımı ibadetle sınama

beni bir kurşun gibi namlunda soğut

bana uzanan köprücük kemiğinde

intihara mavili birkaç öpücük

içimdeki şeytanı taşlar,

gemi açmaz ruhumdaki rıhtım

nihayet kar da var

ve kozasında öldürülen her tırtıl için

yas tutuyor köpeklerin kaldırımlarına işediği

bir şehir,

ruh'satıma işleyip kötürüm bağların

ahşap şaraplarını,

sakalları uzamış taş heykeller giyerim her sabah

sevemedim mermer kalbimin musallasına konan kuşları

hayat, tanrıların sofrasında

dolup boşalan kum kadeh,

saki zaman

kalem zapt edilmiş

mürekkebin surlarında sallanır kelam