Unutulan Gözbebekleri

gözbebeğin büyümüştü karanlıklarımda

hasretin de aynı gözünün bebeği gibiydi

ufaldıkça ufaldı avuçlarımda

senin her göremeyişinde

bir gözbebeğinin daha mezarı olcaktı ellerim

kollarımda taş taşırdım

yüreğimde sevgi

ama attım yüklerimi

bindirdim bir sonsuzluk trenine

gözbebeklerin ağlar,ufalır

her veda töreninde

gel gör ki

kopamazsın yine

beklersin umutlarını gelsin diye

özlersin gözlerini

büyütürsün bu sefer

emekle ilik ilik gözbebeğini

şimdi sen de

apansızca bir sonsuzluk treniyle

ağlayanlar garından son ekspresle

gel yanıma gizlice

gözbebeklerin bende kalmış

koy onları yorgun valizine...