Unutulmuş Duygular Sokağı

yatacak yerim vardı,

sabahlanırken anılar

misketlerini yutturmuş çocukluğum

kıt kanaat gençliğim

kıramadığım kafes

alnımın çatı,çerçeveli diplomalarım

ve tekaüt maaşım

balmumu bir tramvay arıyorduk,

imdat kolunu çekecek

iki otobüs kaçırdık o ara yalnızlığımızla

bir kaç vapur

şehir tuhaftı...can kuru

lodosu kürüyordu deniz,

şehrin eski halinde

sulu boya yağmur da vardı

içimiz üşüyordu kadınlı,erkekli

nefes aralıklarında

bir nahoş

nafile bir hoş

bir laf, bir güzaf

bir de küfrün yedi sülalesi

havası uzun bir türkü söylüyorduk

rüzgarlara basıp peynir gemisinde

şehir hüzzamdı,çığır çıkık...

iki deniz mili uçmuş ,

iskele kuşlarıyla

kıyıya sis indiriyorduk,

unutulmuş duygular sokağında

yorgundu,

sımsıkı sakladığımız içimiz

çıkmamış canımız vardı

kabından taşamayan su

iki dilim hüzün kesti istanbul

usulca bıraktı kıyımıza

bıçak kördü

ben gördüm

şehir yapayalnızdı,içim ürkek...

ilahi diye söylendi,

beş vakitlik tövbe

gelişi vakitsiz yeşil kadına

uçları kırılgan belkisizliğiyle

geçmişini soyundu çıplaksızlığım

yeşerecek bir hikayeye,

sığındı şaşkın boşluğum

içi bir loştu dervişin zikrinin

fikri bir hoştu

güzeldi,

gözümde yüzünü unutan kadın

kutsaldı günah

kapı aralığından bakındı acabalarım

dünyam güzeldi

dünyam yüz görümlüğü

şehir şiirdi Tanrım, aramızda kalsın...

suadiyeikibinonyeditemmuz

Demir Mutlugil