Unutuluş Kapıları Açıldı mı

Ağlamaklı bir kadın sesiydi hayat

Zaman, bardağı boş verip

Doldur bunu diyor du

Mutluluk ağızlara bir parmak bal çalıyor

Bal tutan parmağını yalıyor du

Soluk bir ay acıları paylaşıyor du geceler de

Çorağını bildiğim çamur kadar berraktı hatıralar

Sırtımızda atlas kumaştan bir zırhtı yıllar

Her yıl dönümlerinde ışıklı panolarda yazılırdı keder

Ve her okuyuşta aynı hataya kurban keserdik

Gitmek isterken ırmağın büyülü sesine aldanarak

Unutuluş kapıları açılırdı ardına dek

Titrerdi karanlığın elleri kendiyle hesaplaşırken

Pişmanlığın buz gibi sessizliğin de

Görünmeyen ateşlerle yanıyor du varlık, içten içe

Varlık ,hiçlikle ikiz kardeş gibiydi

Yelken açınca sonsuzluğun gemisi

Nice kayıplarını toplayıp ömrün

Karda izler bırakıyorum belki beni bulurlar diye?

SEVGİLİ ŞİİR DOSTLARIM BEN BU SABAH AMELİYAT OLUYORUM BİR MÜDDET ARANIZDA YOKUM DÖNÜŞÜMDE TEKRAR PAYLAŞIMLARDA BULUNMAK DİLEĞİ İLE.

SEVGİLER