Unutuyoruz

Altüst olmaya kurulu dünyamız her yirmi dört saatte bir,

Ve biz bu coğrafi gerçeği unutup peşinden koşuyoruz hayallerimize;

Sonrasında oturup vurarak başımızı üzüntüden.

Çok da öyle 'şaapmamak' lazım, ne bileyim,

Kafaya takmamak falan.

Göstergesi bozuk kronometremiz kalbimizde,

Göz ardı edip koşturuyoruz nafile geçmişe dönmeye.

"İş işten geçmiş, yorulmuş" tanımı "yaşlılığın";

Sohbet etmek de gerek arada bir oturup şöyle kendimizle.

Geri sayımın tik takları kalbi sarsmadan.

Aynı kalmazken hiçbir hücremiz bile

Hep'i istiyoruz, daima'yı, hayatımız akan zaman içinde.

Darılıp küsmemek lazımmış

An denen asi nehirde kapılıp bizden gidenlere,

Pişmanlık gitmek bilmeyen bir misafir,

Terminal ışıkları göründüğünde.

Bu dünya meyvelerden bir bahçe,

Acısı tatlısı şekillenen gözümüzde;

Gözümüz kapalı dalmak lazım bazen bütün tatlara,

Gözümüzü karartıp dil hala tat alabiliyorken

Her ısırıkta bir tat, bir tecrübe.