Urala

Şimdi çıksan karşıma apansız;

Tam da unutmaya başlamışken gözlerinin karasını,

Ve bir fahişe kadar yapayalnız,

Kalmışken kalabalıklar arasında,

Görsem teninin süt beyazını;

Sesinin tınısını unutmak üzereyken,

Ve bir dilenci kadar çaresiz,

Kalmışken gecenin bir yarısında,

Öylece bitiversen karşımda;

Tükeniyorken bendeki son parçan,

Ve bir idam mahkumu kadar umutsuz,

Yaşıyorken son demlerimi,

Hissetsem birden nefesini nefesimde;

Yazıyorken son satırlarımı,

Ve bir firari gibi tedirgin,

Kaçıyorsam senin hayaletinden,

Duysam sesini rüzgarın kucağında;

Sövüyorken aydınlık ve karanlığa,

Ve bir ölü kadar sessiz,

Haykırıyorken yabancı kulaklara,

Sen çıkıp gelsen güneşin doğduğu yerden,

Sadece iki kelime edebilirim sana;

Sende kimsin?