Üşüyorum

bu gün istanbul öyle karanlık ki

öyle bulanık ki suları

hava çok soğuk çok

öyle üşüyor ki bedenim ve ruhum

yüreğimin ısınması için

aradığım belki de güneş değildir

kim bilir?

sanki bu yürek buz tutmuş

sanki benim değil bu beden

ya da

bu bedenin içinde olan ben değilim

kesinlikle benim yüreğim değil

yağmurda ıslanmış

tir tir titreyen

sokak kedileri gibi sefilim

yalnızlıklar ülkesinde yapayalnız

kimsesizler ülkesinde kimsesizden daha kimsesizim

sanki bu koca şehirde

hiçbir şey bana ait değil

şu an elimde tuttuğum kalem,

sırtımdaki mont.,

yüzümdeki hüzün,

ve

yüreğimdeki kocaman yaradan başka.......