Utanç

nefes alışı sanki bir yalan gibi

bulamaz yemeğe bir kuru ekmeği

ayazda geçirir günü geceyi

siz onu bir de ağlarken görün :

içiniz parçalanır...

bir küçük çocuk ağlayıp durur

dünyayı sorgular bahtını kem bulur

sevinçleri olmadı diye tutturur

yarınlar gözlerinde parlayınca görün:

umudunuz canlanır....

ağlamaya alışmış onun güzel gözleri,

bilmedi ömrünce sevgi dolu sözleri,

kalem yok kağıt yok ki tanımadı hiç şiiri

siz onu bir de şairken görün:

içiniz parçalanır...

ya bizler ?

tonlarca ekmek yemek atarken

gönlümüz git gide bencilleşirken

bahtımız ,paramız çoğalırken

onu umutsuzca ,

her şeye rağmen ,ama her şeye rağmen

boynuna sarılı çocuğuyla görün...

kulaklarımızda bir ses yankılanır:

insan insanlığından utanır...

insan insanlığından utanır...