Utançlar da Ağlar

Kendini unutturan eflatunum,

Güneş kokulum, yağmur gözlüm,

Bıçak kemiğe dayanmadan çıkalım yola,

Rüzgarın ıslığından önce varalım

Dağın öte yüzüne...

Kış gelmeden yapalım

Ömürlük kardan adamımızı;

Ben gözlerimi, sen yüreğini

Ödünç ver beyaz adama,

Erimesin ak bedeninde umutları!..

Semavi bir sır gibi dönüp dursun evrende

Karanlığa gömülen öksüz utançları,

Aşk çiçekleri yağsın üzerine

Ağırlaşan gök kubbenin altından...

Yeni bir gün daha doğuracaksa

Yoksul gecelerinde güneş;

Yaprağına sarınmış daldaki çiçek gibi

Ve kızarmış bir dilim ekmek gibi

Azık olsun bir tutam aşk ona;

Dokunurken karanlıklıklar ışığına!..

10 Nisan 2010/ANKARA