Üvey Evlât

İki eşit görünen sevdaydık biz

ve baş koyduğumuz şiirdi yalnız

bir şairin eteklerinde öldüğünde dünya

ılık esintilerin amansız ısınmış şehirlerinde

apansız depremler karşıladık.

sallanan sandalyelerde düşlere daldı dinlentimiz

uykulara çiselenen bir imzaydı yağmurun sesi

neyi kaldı ki ıslı fotoğraflardaki çehrelerin

aleni bir ıssızlık, ezberine nem düşen yırtık...

ebem kuşağını sardıysam hatıraların beline

üryanlığımı gizlesin diyedir renkler.

gölgeme küstüm, karanlığıma, esmer yüzüme

kentleri araladım anahtarı kayıp kapılarda

durdum, sustum, kustum kendime

usul bir yanılsamanın sancıması gibi

vuruldum gecenin en keskin yerinde...

ah anne! tülbenti karanfil kırmızı anılardan göç

ne kadar uzak olabilirsin ki yakınlarına

koşup gel demenin ertelenemez arzusuna

sanığım ve kalıbına dökülmüş sıcak bir alışkanlığım

failimin elinde

çekiç sesleriyle vurun gövdemi

yontun yumuşak bir yürek gibi sertliğimi

hadi dokunun uyanacağım birazdan kendime

düşlerime taş atmasın çocuklar

bir şehir gibi büyürken

ve ölürken farkına varmaksızın

büyüdükçe küçülüyor hayallerimin menzili

eski pencerelerde halâ burnum

bir yalnız uçurtmaya yetecek kadar

rüzgâr taşıyorum minicik ellerimde

soruların içinde sorulan en yaman soru

benim kendime yetemeyen cevaplarım arasında

tatminsiz bırakacak bu sorgu

karşılıksız ve platonik sevdanın

en eskimez derinindeyken ellerimdeki büyü

kuytudaki yılanın uyanma vakti şimdi

bilirsin sevdayı büyütemez her kadın

üveydir çünkü bazı kadınların elindeki bebek gülümsemesi

kendine yabancı bir ülke gibi görmek

şefkatin sığlığında yanındakini

kirli anıları düşürür gibi işaretlemek belleğe

unutamamanın olumsuz tarafı

nefretin büyüdüğü o kalptedir.

tiksintilerin simiyle süslenir mi aşk

ah ki ne ah üvey evlat !