Uyan Ey Uykuda Olan!

Yeni bir gün daha ihtiyar dünyanın oltasına takılıyor;

Pulları mat;

Esansı ölgün;

Eti yenmez bir balık niyetine.

Ve gün-aydın yalanını onaylarken gülüşler,

İcra memuru gibi kapıma dayanan,

Bugün;

Hacmiyle dünkü yalnızlığın üstünü kaplayan

Başka bir yalnızlık;

Senin bana yolladığın çiçekler farz edip

Memnuniyetle içeriye buyur

ettiğim.

Geri dönecek olmana dair son ümidimi de

az önce kaldırdılar hastaneye;

Korkarım

Çok fazla yaşamayacak.

Çünkü şuan

Muhtemelen

bir kadının bacak arasında fazladan mesaidesin

Ya da şuan

Muhtemelen

Benden sonraki günlerde hiç ayık kalamamış olmanın,

sefilliğine

ne kattığını merak ediyorsun;

Bilmiyorum.

Bana hala âşık mısın,

Bilmiyorum.

Cesetlere aşkın kokusunun sindiği bir morgdayız

seninle;

Alabildiğine kasvet.

Senden daha çok kez ölmüşsem de ben,

Sen bir ölüye daha çok benziyorsun benden.

Oysaki

Otopsi raporumda izler var ihanetlerinden!

Ve işte

Yeni bir gün daha vuruyor ihtiyar dünyanın kıyılarına;

Fakat hiçbir gün-aydın yalanı

Yetmiyor

Seni aşka,

Seni bana,

Seni bize tekrar uyandırmaya.