Uyanınca Pişman Oluyorum...

kabuslar çöküyor

yalnız kalınca geceleri

ağlıyor mehtabın bana bakan yüzü

"sevgilin burda!..." diyor bir peri

uyanınca pişman oluyorum yaşamaktan

serçelerin çığlıkları

duyuluyor gün batımı akşamlarda

yaprakların hışrtısı getiriyor kendine

daldığım derin rüyalarda

uyanınca pişman oluyorum ağlamaktan

hayat üstüme üstüme geliyor

kaçıyorum kalabalık olan yalnızlığıma

zaman biteviye akıyor avuçlarımdan

yakalamak istiyorum koşuyorum ama

uyanınca pişman oluyorum yorulmaktan

biliyorum nafile çektiğim çile

boşunaymış bekledğim zamansız sevgili

gel desem de gelmeyecek bile bile

yok ki anlatsın yaşadıklarımın dili

uyanınca pişman oluyorum konuştuklarımdan

Gaziantep

7.4.2007