Uyanmak İstiyorum Bu Kâbustan

devriliyor geceler gibi mazi birer birer üstüme

canım acıyor yılların vebali yanıyor gözlerimde

dilimde cam kırıklarından kesikler kanıyor

tutuldu şiirlerimin hecesinde gün

hiç sabaha uyanmamış bir kabus gibi yaşanmış harabe bir ömür

yüzümde sahte gülüşler devşirme bir rolü oynuyorum an itibariyle

zaman mı suçlu yoksa kişiliği satılmış insanlık mı?

yoksulum şimdi sevgilere aç ıstırap soluyor nefesim

nefretim sahte bakışlarının altında göğsümü gere gere dinlenişimin rengidir

yemyeşil yamaçlardı gözlerine baktığımda gördüğüm resim

şimdi bir yangının ortasında tutuklu kalmış esaret altında yüreğim

ölmedim hala ama bil ki bir mezardır şimdi bana vaad ettiğin özünden benliğinden var ettiğin cennet

lanet okurdu dudaklarım bilmeseydi ilahi adaleti

dudaklarımdan semaya gönderiyorum bakir duygularla bin bir dua

alma mazlumun ahını çıkar aheste aheste

evet mazlumdum beyaz bir üveyik gibi tutulduğum gün tuzağına

okşar gibi yapıp tüylerimi yoldun acımasızca

sormadım benden çaldığın yılların hesabını

hem almadım alamadım eller gibi sevginden muradımı

bırak yokluğuna ağlayayım varlığınla çektiğim acı kâr kalsın yanıma

çok görme bu kadarcık tasarrufu da yılların hukuku var ne de olsa aramızda

bir rüyaydı sanki zaman çalarken yıllarımı haberli habersiz uyansam bir türlü uyanmasam kabus