Uykuya Gazel

uykum var vildan

pandomim yaparak yoruluyoruz yollarda

prozac kokuyor yurdum

yastıklarımızda gündüzlerden bıkmış nefesler

düşlerin bile suyu çekilmiş

çölmüş dibi buseler çırpınır durur

geceler de masum değil vildan

zincirlenmiş kentlerin marazlı sokaklarında

çoktan teslim olmuş ayaklarımız

sevgiyi anlatayım diyorum vildan

ay ışığı bile kırmızı alarmda

papatyalar hep beyaz kalmalıydı oysa

bilincim açık kalbim huzursuz soluğumda tanrı

beraber bekliyoruz katliam asrının geçmesini

rüzgar uzaklara taşımış çocukların kahkahasını

ajans saatlerinde evlerde sessizlik rakı diplerinde kargaşa

haykırması yasaklanmış gırtlağım seraplarda

bileğimde ölüm sus bağırma

makyajımı silmeden uyumalıyım vildan

ruhum renksizliğe devriliyor

yıldızlar bilir mi karanlığın sebebini vildan

hangi renkle sevişilir

neye benziyordu

kağıdın duygusuna aktardığımız aşk

uykum var vildan

acı(n)ma vaktidindeyim üşüyorum

adaletin uğramadığı bu düzen(sizlik)

sersemletmiş beni

uzak kırların yeşilinden sür yüzüme

madem kimse sevgiyi dinlemiyor

defterimin kenarını süsleyeyim

hüznü anlatmaya gerek yok zaten

gökyüzü hatırlatıyor mavinin solmuş özetini

dağların doruğundan yeni türküler getir ellerime

öfkeli kaldırımlara dökeyim

öğrendiğim bir iki küfürü kimse unutturamaz vildan

yoksa susmam

uykum var...