Uyumayan Kentin Yorgun Delikanlısı

İçimde uyumayan bir şehir gömülü,

Yollarına gençliğimi serdiğim,

Sokaklarına ömrümü verdiğim,

Köşebaşlarında masumiyetimi kaybettiğim,

Evlerinde öylesine bir başıma beklediğim..

Herşeyi en baştan anlatmak isterdim halbuki,

Bir dinleyenim olsaydı keşke yanıbaşımda,

Peşin sıra yürürdüm tehnalarda,

Aklar düşecekti biliyordum sonunda,

Namluya sürülmüş şu kara yazgılı başıma,

İçimdeki bir yanımsa hep sevilmeyi bekledi nedense,

Avucumdaki kuşlar da çekip gitti sessizce,

Gelincikler bile küstü anılara öylece,

Yorgun ellerimde kanayan nice pişman ahlar,

Hiçliğin vedalara batırılmış sürgününde,

Ekmek çiğneyip bastığım yaralarım var...

Ben hep sonbaharlara çiçek açtım durdum,

İlkbaharlarıma da hep zamansız karlar yağdı,

Sokaktaki mevsimse aynı kaldı takvimimde,

Aynalara yansıyan suretimin aksine,

Çekmecelerdeki renkli kalemler boyamaz oldu,

İki yakası bir araya gelmeyen çilekeşliğimi,

Evlerden ırak oldu yularsız kalmış dizelerim,

Kınalı avuçlarımda oyalı yazmaların vedası,

Sığırtmaç kuşlarının ebedi reddi mirası,

Dar vakitlere sığdırılmış bir yalnızlık vesikası,

Büyüklere masal anlatmak hiç kolay değilmiş,

Küçükler meğer hiç sormazmış eski defterlerin hesabını,

Karadutun karası kolay kolay çıkmaz ya!

Benim de yüreğime düşen karalar hiç çıkmadı,

Yara, sahibinden başkasına acı vermiyormuş,

Rafa kaldırmayı bir türlü beceremedim,

Tenime yağan zorba sağanakları,

Bir terzinin maharetli elleriyle biçilmişti hayatımın kumaşı,

Şimdi parmak uçlarımda seyrediyorum,

Kimsenin fark etmediği ekoseli sessizliğimi,

Çok da madahdı gül kurusu söküklerim,

Aşık olmak için bahane arıyormuşum meğerse,

Oysa hiçbir bahane yerini doldurmazdı gidenin,

Acılarıma bağdaş kurmuşken buğulu bir yol ayrımı,

Müsaadenle bana kalsın,

Çıplak ve dar vakitlerdeki adamlığım,

Ben nasılsa her sabahın sonunda,

Sorgusuz idamlığım...