Uzak Semtlerin Kayıp Sesi

sevaplarını soyardım eskiden erdemlerinle katılsın diye ruhuma

ve ihanetle örttüğünü sanırdım göz kapaklarını Aya İrini

artık anladım, susuzluğum külfetine, artık çabam iliştirmeye

yalnız orta çağ siyahları misali günahlarını göğün göğsünün sol yanına

tavaf ediyorum tüm kaldırımlarını

bu, dünyanın uzak ucundaki semtin

-sessiz kaos-

yorgun evlerini sürüyorum yüzüme

tek tek dökülen kireçlerini

alıyorum avuçlarım içine

üşüyen boyalarına sarılıyorum

çığlık karanlıkları kanatıyor şakaklarımı

bir yeşil kelebek geçiyor tutunamadığım

sokak lambası iz düşürüyor ıssızlığına

ben işte hep bu sancılı evlerden tarafım

yokluğunun sesi ile

ayrılığın şerrinden kaçıyorum sürekli

gölgem bunalıyor Tanrım

-tüm mozaikler seni tasvir ediyor-

bir musalla mavisi konuyor usul

ay ışığı ellerine

ki senin ay ışığı ellerin

kaç medeniyeti boğdurtan

kan ve gözyaşı resitallerinde

-saydam-

engel olamıyorum

kör ışıkların içimden geçip

ardımda senin belirmene

-şiddetli yokluğumun ürkütücü rönesansı-

yeşil bir yılan dolanıyor yüreğinin

saf Anka tüylerinden yapılma

kızıl sütunlarına

ateş ve su çarpışıyor içinde

iyilik ve kötülük

ben ve sen

sen ve sen

ve ben kötü tarafınım engizisyon suçlusu

dudakların yakıcılığında

Helene ezgileri

bakışlarının Giriti, iyot esintisi

...

-davetsiz gelen bir yaşamsın kabulsüz, cesur-

bir gece treni geçiyor omuzlarından

saçların parmaklarıma dökülüyor

tuhaf

ıssızlık çarmıhına gerilmiş tenin

başucunda duran

son akşam yemeğin

uzak semtlerin kayıp sesi

gitmelerin ağıdı uğruna duyuluyor