Uzakta

Kayıp giden umutların ardından bakarken

gördüğümüz manzara bırakmayacakmış gibi

sımsıkı tutar insanın dilini, dinini...

Kendinden başka akacak yeri olmayan

yorgun bir nehir bu aslında,

döne dolaşa aynı yere çıkıyor yollar.

Sorumlusu yok mu bu suçun?

Suç olduğu da şüpheli zaten..

Önce duyabilme yetin kaybolur,

yavaş yavaş duymazdan gelirsin evreni.

Sonra göremezsin çiçeklerin açmaya başladığını,

veya ağaçların sonbahara hazırlanırken

yeryüzünü sarı ve turuncu renklere boyayışını.

İştahsız oturursun iftar sofrasına.

Bedenin can atarken yaşamalara

sen oturup bir köşede susmayı tercih edersin.

Aşktan uzakken işte böyle bitersin...