Uzakta Şehrin ışıkları..

Şehrin uzaktan ışıkları görünüyordu

Işıldayan alevleri vuruyordu gözlerimize

Yel yel süpürüyordu sırtını karanlığın/

Aydınlık bir pınar gibi akıyordu dalgalanan seslerinde yalnızlığın..

Kuşlar uçuyordu/sırtlarında rengini seçemediğim kanatları

Bir hoş rüzgâr esiyordu beyaz tüyleri arasından/

ufka doğru yel yel asırları geçiyorlardı

Ezan kokuları geliyordu ruhumuza/

Titreyen gölgeler gibi..uzakta ancak görebildiğimiz minareler arasından.

Gri bir hayat yükseliyordu o sessiz ve narin bacalarından

Mescitleri bekleyen evlerin,

Gittikçe ışığını yitiren,

kimsesiz görünen sarı alev gözlerinden.

Zaman yükseliyordu duman duman

Biliyorum ki gökyüzüne kıvrılan acı ve gri bir tondu uğurlanan.

Ağaç desenli seccadeler içerisinde cevval sesler saklıydı

Kendince içli dualar mırıldanıyordu dudaklar durmadan.

Dumanlar arasında savrulan

Tarifsiz beyaz ölümdü sanki

Mahzundu bulutları yırtan kıvrımları

Kalın bir duvardı öyküsü :

/ şehrin uzakta yalnızlığını

bir kemer gibi/ saran...ki kıştı zaman..

Delişmen bir gece gibi ayakta vakurdu seher

Şehrin görünmez içli hatırasına değerken sessizce elleri

Şiirler yağıyordu deliydi /şairlerin gizemli yüreğine

dizeler boyu elemli.dizeler boyu hasret dizeler boyu görkemli..

İnce bir nağmeydi uzaktan geçen tren sesleri

Gencecik kara benzeyen-

Düşerken doğaya henüz bembeyaz elleri

Dert olup ölüyordu sancılı ayaklarında

Taze bahar misali müjdeli..

Zikrin sancılarına garkolan gönülleri ..

Mor renkli zamanların şiirleriydi tüneyen

Kimselere diyemediğimiz içimizde coşan öfkemizdi

Böğrümüze vuran satırlardı/harf harf

Dizeler boyu kanıksadığımız /özlem duvarlarını yırtan

Kalabalık bir acıydı hep üzerimize gelen yalnızlığımız ..

Ne zaman uzaktan baksam:

Görsem bir sessiz şehrin ışıklarını

İçsem yudum yudum tüm devingenliğini griye çalan mavinin

Bir avuç günah sanarak hatırlarım,

Belki sana dönük belki senden ziyade

Kırarak kabuklarını rengini yitirmiş duygularımın..

Sana açılmış bir el gibi çalarım hep yüzüme

görmeden kimseler ağlarım,kıyılar boyu öksüz

gecenin seher yüzüne dökerek gözyaşlarımı

kendimi yalnızlığa saklarım..

..erir içimde bir garip olurum

Diyemem kimseye dertlerimi şiirden gayri..

kendimde kaybolurum..

20/12/06/İstanbul