Uzaması Bitti Tüm Dileklerimin

gözünü kapatınca hiç olmamışlık tadı

kalpli bir posterin baş ucunda ağladı

son günlerde

geçmiş nasıl istenirse öyle uyanırdı dibimde

ırmak boylarına şarkılar söyleyen bir çocuk olsam

ziyaretçi günlüğüne karalama sıkıntılar dökmüş hemşire

aylak aylak kuşlar takılıyor pencerelere

eski tırnak izleri yenisi ile örtülmüş sakat

sarhoşluğunu hatırlatıyor geçmişin

tokat çakan darbeli matkap curcunasında

tadilat menşeli işçi elleri

alt katta mı üste mi duvarın arkasında mı

hem cinsine yaranmaya uğraşıyor kavanoz

sesi kaçmış ihtiyarlar korosundan kovulan

dışarıda günlük işlerini yeni bitirmiş bir hoşluğa tav olur mevsim

çocuklar koşar sıradan

adamlar tükürür yere göğe

arabalar vızıl daşır kan ter

bir satıcı bağırır kendi acısına antrenman

çatılarda kırlangıçlar kanser

ve kara yara

ara tara

bul onu

içimde ayak sesleri suç üstü yakalanmış bir şiir

tedirgin bileklerini sokuyor suya

yalan söylüyorsun değişmeyecek

uzaması bitti tüm dileklerimin

bak

yeni yaralarım var şimdi.