Üzgünüm Saçlarımda İki Büklüm Bir Çocuk Uyuklar

Yarasına tuz bastığım gecelerin kulağına,

Uzak bir resmimi fısılda

Saklandığı yerden çıkarırsam bu aşkı,

İki gözüm önüme aksın

Hangi sokağında kaybettim ağır gölgemi marjinal bu şehrin

Çıplak ayaklı yıldızlar gibi sönük ve pusulasızım

Sus, burnundan soluyan gözyaşlarım uyanmasın uykusundan

Bulutunda yağmurlar dinlendiren mevsimlerdeyim ben

Yağ desem, paramparça ıslanırız geçmiş zaman masallarında

Üzerine acılarımdan sağlam bir örtü al

Dayanamam gidişime,

Gamzeli bakışların ağlamasın

Henüz avuçları terlemeden intihar etmişti ben de mutluluklar

Ve sen, ana rahmine düşmemiştin daha

Yaralarımdan öpülesi kanlar akmaz

Üzgünüm, saçlarımda iki büklüm bir çocuk uyuklar

Pazarlıksız sevdim acılarımı,

Çalıntı düşlerde buğday sarısı hayallerim susuyor

Ve bu şehir

Her seferinde beni kusuyor!

Hâlâ aynı ritminde mi sanıyorsun kalbimi

Güneşi tanımayan çocuklar gibi üşüyorum,

Hüzünlerin aklımı çeldiği günden beridir

Ne gelincik tarlaları rengarenk gülümsüyor

Ne serçeler maviliklerin derinliğine kanat çırpıyor

Artık yanık türküler kundaklanmıyor bir çoban ateşinde

Sırtımı sıvazlayan zemheridir

Kuşatılmamış mevsimlere iç çekemeden,

İtiraf ediyorum kanımın dikine akmadığını

Kalem kıran gözlerine kıyamam

Pişmanlığından yararlanacağım bir yasa var mı benim için

Söyle de, başımı koymayayım göğüs arasına ölümün