Uzun Ömür mü Artan Hüzün mü Ne İster İnsan

Her gün, her sabah gül açmadan solarsa;

İki dudak arasında söz yarım kalır,

Susmak korku sayılırsa,

Akıl bedenini tanımaz,

Kalp, beyinle bağını koparırsa

Yaşamak neye yarar...

Hasret eskir; çığlık kendi sesinden korkarsa,

Ayrılık göbek taşında damla damla acı olur,

Hayallere karanlık çökerse;

Yaşamın ıslak yanağından günahsız gönüller suçlanırsa,

Aşka meydan okumak neye yarar...

Dil başka, yürek başka söylerse;

Kuş ötmeyi bırakır ağıt yakarsa,

Dostluk parayla pulla takaslanır,

Özbenlikler kaybolursa,

Yürekte sevinç, umutta bahar neye yarar...

Mutluluk hayal olur, evin kapısını yalnızlık çalarsa,

Aşk bir korkuluk gibi uçurumun kıyısında durursa

Kollar ertelenmiş sevinçlere açılır,

Sevdalar küçük ayrıntılarda kaybolursa,

Gönülden gönüle hasret yağsa neye yarar...

Bir varmış bir yokmuşcasına yaşanan ömür

Uzun ve derin uykulara dalarsa;

Deniz martı sesinden sıkılır,

Liman gemilere kayıtsız kalırsa

Deryalar senin olsa neye yarar...

Aklın ışığına gölge düşmüş,

Yüreğe karanlık çökmüş,

Mutluluk bir masal kuşu gibi

Ansızın uçup gitmiş,

Ömrüm iki katına çıkmış

Neye yarar!..

30 Temmuz 2011/ANKARA