Vahiy

parmaklarıma giydiğim iyi niyetli harfler arttıkça

bir bir kırılıyorlar orta yerlerinden,

mühür vuruyorum mecburi susuşlara

sırtımda ağırlığınca ismin

tökezleyen dizlerimde uyutuyorum doğmamış kelimeleri

oysa başım çok sektirildi diz(e)lerde

ağzım burnum bozgun ertesi

bol küfürlü serzenişler kusuyorum

biri çıksa beni anlatsa bana;

'beni anla' dese yalnızca

Elleri henüz mürekkebe değmemiş çocuklar okuyacak

aklımdan geçenleri

geçerken kalmaya zorladığım cümleler kırılacak

dilimin altında

kâğıdı ikiye bölüyorum;

içimdeki tanrının gönderdiği vahiy

bu sözlerin yarısı bana ait değil