Vakit

sessizliğin, kimsesizliğin

korkunç can sıkıntısında

ıslık çalmaktı belki

zirvesinde ürkekliğin

bir nefes ki

havayı yırtarcasına

israfile inat...

yankılanır durur

sağır kulaklarda

anlamsız gözlerle bakıp

cehennemi hatırlatır

şu debdebeli hayat...

ne sonbahar kışa

ne de kış yaza olur kefil

artık emir alınmış

öfkelidir mikail...

beyaz kefenlere sarılmış

nice genç bedenler

keskin bıçaklar kesmez

sımsıkı ağızların

ne sözleri vardı kimbilir

hiç işitilmeyecek

elbet hesabı sorulacaktır yarın...

bu vakitsiz gidişin bilinmezliğinde

verir sevenleri ıskat

her salâda ürperir canlar

kaçmak imkânsız

azrail mutlaka yakalar

kıldan ince boynu

eller yana düşer

ve sonunda eder zorunlu itaat...