Vakit Erken Gibi
İçine düştüm bir labirentin
Dönüp dolaşıyorum
Kendi eksenimde
Bir çıkmazın en çıkmazında
Cevapsız bir soru gibi
Zorun en zoru gibi
Yandım sabah ayazında
Duygularım
Hasat mevsiminde
Fırtınaya tutulmuş
Bir pamuk tarlası gibi dağınık
Yüreğim
Tüm ışıkları sönmüş
Bir şehir gibi soğuk ve karanlık
Başımda duman
Kalbimde sevdan
Yeminler ediyorum ki
Ben kendim değilim
Kargatulumba götürülmüş yüreğim
Meçhul bir yere
Daldıkça yalan hayallere
Kendimi unutmuşum içimde
Ve başkası olmuşum
Artık yok(um) kendi elimde
*************************
Böyle karmaşıktır duygularım
Eksik yanlarım ağır basıyor
Yorgunum elim ayağım serçe ürkekliğinde
Vaktinden önce mi yaşlandı yüreğim
Yoksa sonum mu yaklaşıyor
Acaba kime benzesem kendime yeterim
Kimin elbisesi şık durur üstümde
Başkası olunca yeniden
Yeşerir mi ümitlerim
Yok yok en iyisi kendi olması insanın
Başkası olmak vakitsiz ölmek gibidir
Mutsuz geçse de her an(ın)
Erken solmaktan iyidir
Kendin ol
Henüz vakit erken gibidir
31.12.1999