Vakit Geçmiş Çoktan

Bir ses dünyanın yenilgilerine benden

Bir ses, ölümün yaşamcıl tonuyla

Akıyor bir ırmak göğsümün şırıltısıyla

Ben bin volkan taşıyorum gözlerimde

Gece beni tanır bu yüzden

Bu yüzden uykular benden utanır

Yıldızlara ağarım bir de

Hep geçmiş günlerin soğuk rüzgarları dolanır tenimde

Fırtınalı günlerimden bir gençlik tortusu kalmış içimde:

Uçardım belaların üstüne

Koşardım korkusunu delerek

Uçardım kırlangıçlarına göğümün

Eserdim, fırtınaydım

Şakayıkları incitmeyerek.

Ey tan yerimin serin kızıl sevdası

Ne çok uykular bıraktım sende

Bir vakit gözlerimin ağı sendin

Çok sonradan içimdeki volkanlara yenildin

İşte, raptolunmuş bütün çığlıkları

Törpüleyen o ses

Bir ses yaşamak kadar sancılı

Ölüm kadar gerçek

Duymayan kalmadı seni,

Seni kimse anlamadı

Sana ulaşmaya ramak

Irmaklar dolusu akmaya

Tek bir sebep kalmıştı

Tutuştu tan yerlerinin göğsüme vurduğu hançer:

Enselendim geceye

Bütün mahkumların raptı bende tutuldu.

Şimdi duy desem şu gökler beni duyar mı,

Beklesem ömrüm Sur'a doğar mı?