Vakit Yok Artık

Vakit yok artık

İki kaşımın arasında nefes alan nefsim

bakışları kesilen adımlarım

gözlerime basmadan ve acıtmadan rengini

İsmini saklayarak gelir ölüm ecelin koynunda

yüzünü de saklar kimse görmesin diye AZRAİL,den başka

bazen ayında, bazen rayında, bazen tadında,

bazende en sevdiğimin kılığında gelir

otuzumda

şimdi birşey yapmadan hiçbirşey oluyorsun ya

gölgemin gölgesi yok artık zerremin okyanusunda

Çenemde ölümün çıkmayan izi

dişlerimde öfkemin çaresiz bekleyişi

canımı yakmak için bekliyor acının efendisi

Vakit yok artık

Ben kendimsiz kaldım

hücresiz tensiz

küçüldü sanki boyumun her zerresi

saman alevi gibi

samansız kaldım bir atın iştahında

yeryüzü gökyüzü bütün gölgeler ölümlü

salıncak kurmuş sallanıyor gözlerimde yaşayan AZRAİL

Bütün renkler kendinden kaçıyor

siyahın kaçacak yeri yok

zehrine aşık dumandan başka

Şimdi beni soran olursa

isimsiz mezarların soluklarında

günümün yok ertesi

tatlı bir meltemin kanatlarında

Vakit yok artık

Su ölüyor can çekişen boğazımda

iğneler batıyor topuklarıma

soluklarım kendini alamayacak bir daha

alev alev yanıyor gözlerimin bebeği

yandıkça gülümsüyor sanki bakışsız

Zaman hızla kendinden uzaklaşıyor

anlar buz tutmuş sanki

damlıyor saniyelerin alnına

dakikalar da gözlerini kapatmış saatten mezarlarda

Dünyaya ait ne varsa

neyin gölgesi neyin sesi

şimdi dinliyorum

huzurlu bir Pazartesi

Vakit yok artık

emekleyen bebekliğimin

ihtiyarlayan nefesinde

Kendiyle övünen bembeyaz tenim

şimdi vişne çürüğü etim

ceviz kokan tabutumda

içine girdim gözlerim dışarıda kalsada...