V/akitsiz Ölüm Ağlamaları

Sunu...

Susuyordu zihnimdeki kadın...

Ve ben;

Suskunluklardan örülen

Karanlık bir gökyüzü giydiriyordum yoksulluğuma.

/Ölümden az önce.../

Şiirsiz gün kadar boştu aynaya yansıyan gözler;

Kanına ekmek doğrayacak kadar kindar...

Geride;

Derisi canlı yüzülen sözcükler kaldı...

Alabildiğine çıplak...

Sebep/siz kahkahaların yankısında yıkılırken aklıma mukayyet duvarlar.

Kudurmaya hevesli bir köpek uludu leşimin başında...

Ortalığa hâkimken dili tutuk bir zaman,

Sen de herkes kadar suskun kal...

/Ölürken.../

Çıplak ayak dövdüğüm

Her sokak taşının altında saklanan isimsiz acılar

Ve

Soluksuz bırakılmış günbatımları getirdi

O ucube iklimsizliği

Üşüyen bedenime.

Bedenim ki

Kefen/siz...

Ben sende gizli kalan avazlara yandım.

Suskunluk maskesine gizlenen...

Günün can çekişen yangınından alevlendi deniz

Gözlerimin sürmesinden çaldığım karayla yazdım

Kaderimin eksik kalan yanını...

Kalemim

Çare/siz...

/Ölümden az sonra.../

Hırçın bir denizin dinginleşen dalgaları gibi sokuldum kıyılarına.

Yanacak gün kendini nasıl hevesle atarsa gecenin kollarına

Öylesine hesapsız hayallere daldı zihnimdeki kadın;

Bir o kadar yorgun

Ve

V/akitsiz...

Ekim'2009 Aydın...