Varlığımın Son Sesi
Kalem baş aşağı bükük boynuma
Sorsan sebepsiz der bir damla mürekkepte
Suskun.
Sayfalar düşüncelere dalmışken titrek mum
Işığında sönük yüzümü geçmişime örter
Yazamam o an düşmüştür kalem
Mürekkep siliktir yüreğimde...
Konuşmak isteyince duvarlar yüzüme!
Dönemem o an kendime...
Yabancı suratlar birikmiştir kirli duvarımda ve
Sokak seslerinden kulağıma
Tanımsız sesler yığılmışsa o an
Zaman duvarda işlemez artık
Sol cebimde bekleyen ölüm kadar eski
Olur yaşam...
Ecel cellâda dayamışsa kapı
Beklemem o an
Dökerim içimi azgınlığımla yangınımı...
Yalnızsam bir de karanlık içinde
Göz açık ve yoksa bir damla ışık
O an susar her şey
Ve sessizlik benden yana bahis koymuşsa
Yapacak tek şey kalmıştır demek
Çekip gitmek...
Yaşadığımda arkamda sadece ayak izlerim bana benziyordu/
Bir de sessizliğim sahibi...
Gerisi yırtık bir sayfanın karalanan yüzüydü
Küllerimden arta kalanda...