Varlıktan Yokluğa Öykünsem 1

Chopin'in prelüdü otururdu piyanoya

Parmak uçlarını öperdi tuşlar

Büyük bir aşkla yakınır

Ahdederdi zihni menzil edinen ezgiler

Yoğunlaşır,nekahete vardırırdı birer birer

Dile,dimağa üşeşen dizgeler misali

Bir tek damla bir oluğu recmeder

Bir katre siyah hüznüme en iyi peşkeşi çekerdi

Sonra sen gelirdin

Bir elinde endazesi kaçmış ayrılık fermanı

Öteki elin boşluk avcısı kıvraklığında

Salınırdın bu rüya şehrin ıslak kaldırımlarında

Kurardın saltanatını kıyı konağına

Yanıbaşımda kurumlu koca bir aşık vasfıyla..

Denizin hörgüç kayalarla buluşmasını seyreder

Gülüşürdük yarım ağızla..

Havanda dövülen kuru kahvenin kokusuna doyar

Yosun tutmuş denizin yeşilinden tutup mavisine dalardık

Ben susardım,başlardın sessizliği bozmaya

Bir an kayıp giderdim sözcüklerinin buğusunda

Bir bap pusardım Araf'ın ardına

Korkardım gözlerim gözlerinin astarını sıyırınca

Yanıbaşımda seni değilde hayat silsilesini bulurdum

Bilmediğime değil bildiğime yorulur

Nizamsız vakfelerle yoğrulur dururdum

Dilinde ihtiyatlı ihtilal mengeneleriyle

Kırçıllaşmaya yüz tutmuş baharı avutur

Serinkanlı aşkı boynuma tuttururdun

Tutunur zamana,tutkulu bir aşkın sarrafı olurdun

Şahtın zaman sarfiyatıyla mat oldun

Toplu söz kıyımlarına yol verip,yolcu devşirip

Aynı aşkı ikinci kulacında yine sen vurdun

Bir şarapnel parçasını aşkın boynuna tutup

Aşiyanken yaşam,maviyken en büyük ilham

Ayrılığı gecenin çerağıyla sen buldun

Ki susku iken en büyük tezat

Ve ömür, umut kaidesi üstünde duruyorken

Salt yalınlığı,yalnızlığı didikliyor

Gölgesine zahmetsiz birkaç nokta iliştiriyorken

En güçlü tezatta taht kurdun,sustun..