Varsın Oynasın

basmayın yapraklarına güzümün.

içimdeki çocuğu,

sokaklara düşürdüm dün.

aynalara,

kalp resmi çizmiyor ellerim

kırmızı rujlarımı bitirmişim.

ip atladığım mahallede

kalmış sesim.

kıyısında taş sektirdiğim

denizin üstünde çiziklerim.

ve

silinmiş dudağımdam,

kâğıt helva izlerim...

ne zaman büyümüşüm?

anneme ağlayışı geçiyor

derinlerinden içimin.

dizimde o eski yara

eğilip öpüyor annem halâ.

gözlerimde saklambaç oynuyor

zaman,

şımarıkça.

küçülsün istiyorum ellerim

boyamak sayfaları hınzırca ve

soğuk su katıyorum çayıma

çılgınca...

cebimden,

topaçlarım, çelik çomak ve çemberlerim,

fırlıyor kaldırımlara.

durun!

basmayın güzümün yapraklarına,

içimdeki çocuğu,

düşürdüm sokaklara...

ilişmeyin ne olur

oynasın,

doyasıya...