Vavey'lâl

tufan artığıydı gül seansları

zehirlendi çocukluğu sevdamın ,doz aşımından

ki ben zaten çocuktum

çocuğuydum çocukluğumun

visal oldu çıkmazlar

anne beni duyuyor musun

minicik ellerimle uçarı şiirler kazıyorum

oyun parkının çamur zeminine

ellerim gül kokmalı değil miydi

yahut süt nefesim

ben seni sayıklamayı öğrendim

göğsüne kıvanç fısıldamak yerine

direnmek için bağırmaya çalıştı büyümeye dair itiyadım

ses tellerim kesilmişti korku serdarlarınca

eni konu bebekten az büyüktüm

korkmayı değil

susarak bağırmayı öğrendim o gün

baldıran içmeyi de biliyorum anneciğim

zü'lâl niyetine

artık bana vavey'lâl diyebilirsin

artık bana zü'lâl diyebilirsin

bari uzaktan bakayım suretine

'bir görüş kabininde'

Farzımuhal