Ve Ölüm

I-

/kuşların katiliyim

kanatlarını acımasızca kesmiştin

ben onları özgür bıraktım!/

yaşam, eteğime sarılmış haylaz çocuk

biraz mızmız, çokça ağlamaklı

göz yaşıyla suluyor toprağı

boş durmayan karınca misali

ölümü

ölümüne hazırlıyor

ellerimde can çekişen son uyku

eritiyor buz tenimi

sonsuzluk düşüm tutsak

gerçeğin prangası paslı

ve ölüm yeniden doğuyor

II-

/güneşin rengi değmiş saçlarıma

hüznün gölgesi bakışlarımda hazal

gece serinliğinde gönlüm sana yanar... kanar/

duygusallığım eritir en çok yüreğimi

belki de

hatalarım

kalbimin sesini dinleyen bendim

özür dilesem de kendimden

affetmeyen yine benim

hüzzam makamında haykırırken ruhum

ve ölüm üfledi nefesini hayata

yaşam bir aşk daha doğurdu

sevdam, sıkıca asıldı yalnızlığıma

III-

/tanıdığım bütün martılar İstanbul'da

anadolu'nun ortasında

yolunu kaybetmiş kanatsız martıyım/

hoşça kal diyebilsem susuz şehre

kaçabilsem çıplak ayak da olsa

martıların yaşadığı ülkeye sığınsam

.........kaçarken bile hatalarımın peşindeyim

yeniden gözyaşlarım utangaç

elvedasız yorgun dilimde inatçı sızı

ruhum, bedenim küs bana

kabuğum her zamankinden daha kırılgan

şarkılara sığınmak; yetmedi nefes alışıma

şehre küsmek; götürmedi ait olduğum yere

denizi özlemek; özgürleştirmedi umudumu

oysa ben

iki aşk arasında

iki çift bakışın

ağırlığında ölüp gitmişim

bir kez daha anladım ki

annemden başka kimsem yok

ve ölüm bir soluk hüzün içimde