Ve Zaman

kent yalnız ikimizin

ağırlaşırken akşamın alacası

haziranda arsız bu serinlik

kısa yolculuğumuzdan

çocukluğumuzun kallavi yağmurlarından kalma

ve zaman tiz sesli içeriğiyle ağlattı şarkımızı

gülmek anılı bir resimde sararınca buğday tanesi

tebessümün...

şarkımla yokluyorum

benliğimdeki şarkıya göz kırpışını

çığlıklaşıyor dokunacağım ne varsa

yalın bir şimşek yalan olup susuyor kanımda

bu senin evine uzaklaştığımdır...

kar tokluğunda diz boyu üşüyorum

sokakların kabadayı uğultusuyum

ve yıldızlardır pencerelerim

hangisinden baksam sonsuzluğun...

şarkımı söylüyorum uzay boşluğuna

bütün evren inliyor

bir sen duymuyorsun

yalnızlık bu olmalı diyorum

annemi kaybetmiş gibi ağlıyorum

akşam çayı buğulu nefesine sığınmak istiyorum

göz kenarlarının kırışıklıklarından öpmek

sesinle göz yaşlarımı sevmeni istiyorum...

bütün kaldırımlar mütecaviz

adımlarım çilekeş

ama karanlığa çiçek ekecek bekleyişlerimiz

sabah huylu yanağından öpeceğiz sevgilimizi

karıncalar kadar umutla varsıl yüklü

toprağın tadına varanadek...