Veda

Kırık bir ayna var tam karşımda

Yüzümün yarısını gördüğüm

Bir de sonsuz yokluk hissediyorum

Avuçlarımda da kırık kalbim,

Karşımdaki kırık aynadan daha keskin.

Bir düşünce seline kapılıyorum

Ben ve kırık heveslerim...

Hesap soruyor bazen yapışıp yakama;

Yaşayamadığım, yaşamak istemediğim gençliğim.

Vazgeçtiğim ömrüm de kırgın bana

Tıpkı kurmayıp, kırdığım hayallerim gibi.

Pes ettim, pes ettim henüz baştayken

Dünya değil benim mekanım

Ayrılıyorum aranızdan, elveda demeden...

Hüzün olmasın hikayemin adı,

Çirkinleşmeye başladığı noktada bırakmak gerek bazen

Şimdi tam da o noktada duruyorum

Gidiyorum...

Ben sonbaharda ölüyorum

Mezarıma koyacak bir çiçek bile bulamasın kimse

Yaşarken kokusunu içime çekemediğim çiçekler,

Ölünce toprağıma savrulsa, ne fark eder...

Selamsız sabahsız, istenmeden geldim dünyaya

Vedasız, habersiz isteyerek gidiyorum şimdi...

Beni özleyen birer çift gözleriniz,

Gökyüzüne baksın yeter,

Görmek istediğiniz her an bulutlardan el sallayacağım size

İşte şimdi bensiz hoşçakalın...