Veda 2

Bir veda siniyor yeryüzüne alelacele

Senden bana kadar bir sukut

Esiyor bir rüzgâr gibi mütemadiyen

Güneş çekiliyor köşesine

Bir aydınlık ufuklarda, gözden kayboluyor zamanla

Bulutlar saydamlaşıyor göklerin gölgesinde

Bir yalnızlık uzanıyor boylu boyunca semaya

Mütehassıs ağaçlar döküyor gözyaşlarını

Vakit sensizliğin acısında yitiriyor kendini

Uzaklar sen oluyor birer birer gözümde,

Kıpırdayamıyorum

Cümlelerin sonu görünmüyor karanlığında, günün

Bağırışlar yankılanırken boyanıyor sessizlikle

Ve her şey bir ayağı çukurda bir veda üzerinde

Yarım kalıyor