Veda Bestesi

Yalnızlık rıhtımında demirleyen gemiler,

Gam yüklü gönüllerin,dertlerini yeniler.

Güneşin yakamozu ,parıldarken sularda,

Mahzun rüzgâr inilder o sessiz kuytularda...

Güneş elveda derken,sararır yüce başı,

Dertli bağrına akar,kayaların gözyaşı....

Sahilleri inleten,martıların sesinde,

Bir acı matem gizli,rüzgârın nefesinde !

O veda bestesinin ,inleyen son namesi,

Çaresiz dalgaların,hıçkıran gamlı sesi !

Bu muhteşem tablo da karanlığa ram olur;

Vedanın son perdesi ,sonsuzlukta kaybolur...

Ölüm kadar sessizken denizin güzel yüzü;

Mehtap şevkatle sarar,matemli parlak düzü.....

Hayatın mucizesi,sakin ,sessiz sararken,

Koyda matem son bulur,ölüm onu ararken !

Hayat belki bir sonda amansız bitecektir;

Ama mehtap ansızın,semada gülecektir