Veda Büklümleri

koş arkamdan...

ses ateşten geliyordu...

bıraktığın yerde bulamayacaksın beni

dilinden düşecek aşk sözcükleri

kırıldımı cam kemik düşünceleri

sevgin soğuyacak ölü beden gibi...

ortasında duracaksın zamanın

yandığın ateş -azaptan beter-

diyeceksin;

arkamdan gel işte bugün ...

saatin teri kurumadı hala

buldumcuk sözler sarfettiğinden bu yana

kurudu dalında gül bülbül küstü dala...

veda büklümleri...

koşar adım sarfetsende tomurcuklaşan duygularını

dönüp gider mi zannediyorsun bu ahları

sırf seyretmek için mi bu haz, ölümleri

taç yaprağından kıskanırım seni...

dikeninden kıskanırım gül rengini...

boylu boyuna uzandın bir anda

taşıp akan bir dolu nehir mi sanarsın

eğer doğru sözle kolaylık olsaydı

seviyorum derken ---niye kaçarsın---

mışıl mışıl uyudu o gece tüm hayatlar

koş gel arkamdan...

durdum yelkovanın üzerinde

kırdı tüm taşları çarptı durdu

karadenizin hırçın öpüşmeleri

falezlerinde... savruldu.

bu veda büklümüdür sevgiliye

gecenin aydınlatan deminde...

koynunda yabancı var gibi

sarıldı keşkelere...