Vehim Sancılar

döküldü baharın şemsiyesinden eteklerime

hazan yağmurların

sarı saçlarını ördüğüm güneşin gamzeli yüzünden

topluyorum hasatsız gözlerini boş ambarıma

geçtiğim yollarda ayak izlerime kılavuz olsun

ektin dünyanın tarağından

yüreğime alev topunu

ırmakları kurudu derelerimin

sarı başaklar boy verdi bozkırlarımda

ben hala toprağı eşelerim

köklerime tutunarak

/neması eksik bu diyetin

hala faizlerinde cebelleşirim/

yaz bulutu vurunca yürek çeperime

anaç toprağın çatlamış zulasından

karanfil kokulu saçların gelir aklıma

bir damlaya muhtaç çocukluğum

sokulur koynuma

ve

birde senin hasretin

ecel koklamış gibi

titrer bedenim

kader sayfasının her yaprağını yakıyorum

çaresizliğimle...

k/öze düşen kar tanelerini gördüğümde

teneşire değiyor bedenim

ruhumu topluyorum fanusuma

belki bir gün

vereceğim ellerine

belki...

//Nuh'a kavil eylemişken kes uçurtmasını firakın

kır tırpanasını mevsimin hep baharda kalsın//

- okyanuslar örtün sevdamın üstüne

ne tufan vursun/ nede korsan çalsın-

göçmen kuşun kanat çırpışında götürüyorum yürek sızılarını

bir tarafı delik hep testinin sızdırır içten içe

yama tutmaz ki bu acılar

nikâh kıymış ay feneri gibi yakar

yaren olduğum

vehim sancılar ...