Ver Diyeceğim

akşam güneşi kadar serin

işleyince içime

kuruyan göz yaşlarımda

yüklenmiş bulutlar arasında

bir damla su

kavrulmaya bırakacağım

ağustos sıcağında

akrep sokmuşçasına irkilen yüreğimi

helal gelmeyeceğini bilsem de

tenha gecelerde

sevgine emanet edeceğim bedenimi

unutacağım yorgunluklarımı

yıllarca aldığım nefes kadar

tatmayacağım hasretini

gökyüzü derinliklerinde özgür

göz bebeklerimde hapsedilmiş

yalnız

kör

gecenin sessizliğinde

ürkek

titreşen yüreğini

gözbebeklerimde taşıyacağım

sensiz yaşadıklarımı bırakıp

hep ben isteyeceğim senden

ben soracağım verilmeyecek hesabı

sevgine bıraktığım gibi

ver

ver diyeceğim

emanet ettiğim bedenimi