Vuslat Toprağı

Lambaları dilenci, eli mahkum sokağın

Su gibi içmiş hüznü, karanlıkta yalnızlar

Ateş böceklerine yuva olmuş dudağın

Mehtap dinler ah ile, sarhoş olur yıldızlar

Yüzünün şavkı düşsün, çekme yar perdeleri

Gölgeme dokunsun haz, en saf, en temizinden

Tutuşturmuş matemin, an misali her yeri

Gözlerin libas biçmiş, ruhuma aşk bezinden

Yokluğunun rengiyle, karalanır kainat

Güneş dağıtılırken, nerdeydin zamansızım

Yaralı kuşlarımı, uçurur kanat kanat

Ölümün şafağında geliversen ansızın

Ömrüm gözüne bakar, esirgeme nazarı

Gönlümün atlasını, deliyor düş kırığı

Öldürsün bir çift sözün, elin kazsın mezarı

Atıp vuslat toprağı, gömelim ayrılığı