Ya Sin (ey İnsan)

Ay/kırı bir ay doğmuş olmak gerek

Hep gerekler üzerinden yürüdüm.

Gerek, lazım, olmalı, çünkü, sebep

Daha niceleri,

Bir sağlam yer,

Rehber aradım, bu kevgir olan

Aklım ve ben.

Yetmedi, bulamadı döndü

Ay/kırı döndü.

Doldu bir sürü ay/kırılık

Öbek öbek, yığdım sipere

Artık tek değil

Aylarca biriktirdiğim

Karşı duruşlarım, sorularım,

Bir direniştim;

Aykırılığım ve ben.

Tüm cüceler, devler

Hucüm ettiler,

Kolkola girmişti.

En önde asabiyet, ırkçılık çığırtkanları

Ve ardından meleklere tapan insan azmanları,

Dört koldan yayıldılar.

Şeytani nutuklarıyla vurdular sipere

Kaç çeşitti duruşları, sayamadım.

Lakin topladım ki hepsi bir

Kendi acizliğini bilmez bir kir...

Her Tekbirde devrilir bu yokluk ordusu

Güçleri yoktur, şeytani hilelerdir bunlar

Nasıl Musa önüne atıkları ipler ve değneklerse

Yaptıkları sihri yok eden

Hak olan

Tekbir olan Yaradan.

İşte tüm aykırılıklarım,

Bir Hak kalsın diye,

Temizledim,

Beynimin hücrelerini birer birer.

Ne şeytan

Ne bir meleğim

Ya Sin hitabına muhatap,

İnsan olan

Eşrefi mahlukat insanlardan biriyim.

(Mayıs 2010 İstanbul)